![\"\"](\"https:\/\/seven-senses.nu\/wp-content\/uploads\/IMG_6799-1-706x1024.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\nHet doet me steeds weer denken aan de manier waarop we \u2014 vanuit organisaties zoals gemeentes, welzijnsorganisaties en NGO\u2019s \u2014 vaak met mensen omgaan. De volwassen versie, zeg maar.<\/p>\n\n\n\n
Er wordt nog zo vaak gedacht dat mensen niet zelf op het potje kunnen. Nee, w\u00edj moeten hun luiers verschonen. \u201cWe moeten het v\u00f3\u00f3r hen doen, niet met hen.\u201d \u201cWe moeten hen niet eens laten weten dat het potje bestaat, want dan scheppen we valse verwachtingen.\u201d \u201cWat als ze falen? Wat als ze in hun broek plassen?\u201d<\/p>\n\n\n\n
En ergens snap ik die reflex. Het is veiliger om de luier te laten zitten. Minder gedoe. Minder risico op \u2018ongelukjes\u2019. Minder kans dat iemand zegt: \u201cH\u00e9, maar ik kan dit zelf \u2014 mag ik meedoen?\u201d<\/strong><\/p>\n\n\n\n Maar precies daar, in dat spanningsveld tussen controle en vertrouwen, gebeurt iets interessants.<\/p>\n\n\n\n Want wat ik zie bij mijn zoon, is dit: hij leert niet omdat ik het perfect aanbied. Hij leert omdat hij mag proberen. Omdat hij mag ontdekken. Omdat een \u2018ongelukje\u2019 geen falen is. Omdat hij voelt: dit is van mij.<\/p>\n\n\n\n En is dat niet precies waar participatief actieonderzoek \u2014 PAO \u2014 over gaat?<\/p>\n\n\n\n Niet over het perfecte plan vooraf. Niet over het voorkomen van elk risico. Maar over samen onderzoeken. Samen proberen. Samen leren. Over het durven aanbieden van het potje, zonder de garantie dat het meteen goed gaat.<\/p>\n\n\n\n In veel organisaties zijn we nog geneigd om de kennis, de oplossing en zelfs de verandering zelf te \u2018bezitten\u2019. Alsof die organisaties de enigen zijn die weten waar het toilet is, hoe het werkt en wanneer het tijd is om te gaan. Terwijl de essentie van PAO juist is dat kennis ontstaat in de interactie. In het doen. In het soms n\u00e9t mis mikken.<\/p>\n\n\n\n En ja, dat is rommeliger. Er zijn ongelukjes. Er is twijfel. En hier en daar wat geknoei.<\/p>\n\n\n\n Maar er is ook iets anders: eigenaarschap. Trots. Waardigheid.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Mijn zoon klimt na zijn pipi of popo op de wc om op ‘de grote knop’ te drukken, draait zich dan om, kijkt me aan met een blik die zegt: \u201cKijk eens wat ik kan\u201d, en springt met een ‘hoeraaaaa!’ in mijn armen. En elke keer denk ik: ja, dit dus! Hij mocht het zelf ontdekken.<\/p>\n\n\n\n Laat dat nou de uitnodiging zijn die onder dit verhaal ligt.<\/p>\n\n\n\n Waar in jouw werk, jouw organisatie, jouw systeem\u2026 houden we nog krampachtig de luier vast? En wat zou er gebeuren als we \u2014 voorzichtig, speels, misschien een beetje onwennig \u2014 het potje gewoon eens neerzetten?<\/p>\n\n\n\n Zonder belofte van perfectie. Maar met vertrouwen in wat er kan ontstaan.<\/p>\n\n\n\n Ik ben benieuwd: waar zie jij het eerste kleine \u2018potje-moment\u2019 verschijnen?<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mijn zoon kan al een tijdje op het potje. Hij is net twee jaar geworden. Hij vindt het fantastisch en we gieren wat af tijdens zijn ‘pipi & popo’!\u00a0Toch krijg ik regelmatig reacties dat dit raar is (\u201cveel te vroeg!\u201d), en dat ik hem gewoon in zijn luier zijn ding moet laten doen. Vooral toen […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":16200,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"inline_featured_image":false,"footnotes":""},"categories":[9],"tags":[],"class_list":["post-16199","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"yoast_head":"\n