SevenSenses Challenge

12-weken Participatief Actieonderzoek Educatieprogramma

The 7Senses Challenge is a 12-week Participatory Action Research education programme for students, post-graduates and professionals who aim to experience Participatory Action Research in the field while at the same time working on their own personal and professional development.

Gedreven door de lokale vraag

Een Challenge vloeit altijd voort uit een maatschappelijk vraagstuk dat wordt gedefinieerd door de lokale bevolking die ermee te maken heeft. Het vraagstuk kan betrekking hebben op armoede, (volks)gezondheid, natuur, mensenrechten en tal van andere zaken. Het concept van de Challenge is uniek omdat het erop is gericht zich uitsluitend te richten op de lokale behoefte, in plaats van op de behoefte van donoren.

Werken in een divers team

Een internationaal, multidisciplinair team van mensen van zowel binnen als buiten de gemeenschap voert ter plaatse participatief actieonderzoek uit naar het gesignaleerde probleem. Tot nu toe zijn er projecten uitgevoerd in Oeganda, Kenia, Zuid-Afrika, Brazilië en Zambia.

Doel van een Challenge

The aim of a 7Senses Challenge is two-fold. Firstly, the Challenge aims to empower local people to find the best suited local assets to tackle the addressed issue, boosting their independence from traditional paternalistic western aid. Secondly, the Challenge gives students and professionals the opportunity to experience the impact of Participatory Action Research at location and offers them the opportunity to grow professionally as well as personally.

'What's in the name'

Dit Participatief Actieonderzoek onderwijsprogramma heet 'The Challenge' vanwege het intense karakter. Als deelnemer aan de Challenge word je uitgedaagd om je grenzen te verleggen en aannames te tackelen. The Challenge is een periode van hard werken in een voor jou waarschijnlijk nog onbekende gemeenschap. Je wordt uitgedaagd op cultureel, sociaal, persoonlijk en professioneel vlak. Voormalige Challenge-deelnemers komen thuis met nieuwe wereldbeelden en ervaringen, ideeën voor hun toekomstige carrière en herinneringen die ze nooit zullen vergeten.

Why Participatory Action Research education programmes in the form of a 7Senses Challenge

In de geschiedenis van de samenleving gaapt er een enorme kloof tussen (wetenschappelijk) onderzoek en praktische resultaten. Aan de ene kant is onderzoek altijd gezien als een wetenschappelijke exercitie uitgevoerd door academische professionals, vaak zonder toegang tot de praktische realisatie van positieve maatschappelijke verandering. Aan de andere kant ontbreekt het bij oplossingen voor maatschappelijke verandering vaak aan goed onderzoek naar de kwestie, met mislukkende projecten als gevolg. Participatief Actieonderzoek verbindt de twee, zodat we het beste van beide werelden krijgen. Laten we eens inzoomen op de twee uitersten, om te zien hoe participatief actieonderzoek de verbinding legt en te ontdekken hoe het Challenge-concept daaraan bijdraagt.

Het ene uiterste: academisch onderzoek

Academic research is very much dependent on institutional supply. Scientific researchers focus on gaps in the literature and/or where financial support can be mobilised. The end result is a report with recommendations on e.g. policies that have to be developed top-down. This process often lacks the link with societal needs on different layers.

Ten eerste, op het niveau van de vraag, is de ontwikkeling van het onderzoek vaak niet gericht op de werkelijke lokale vraag of behoefte, waardoor een belangrijke kans gemist wordt om een dringend maatschappelijk probleem op te lossen.

Ten tweede, op het niveau van gegevensverzameling, wordt de onderzoeksmethodologie vaak bepaald door de onderzoekers, zonder 'de mensen die worden onderzocht' te raadplegen over wat ethisch of cultureel gepast is. Hierdoor lopen ze het risico op ongeschikt onderzoek of onderzoek van lage kwaliteit, met inbegrip van vertekening door wenselijkheid, gebrek aan deelname of een beperkte respons van de kant van de onderzoekspopulatie, en andere discrepanties.

Third, on an outcome level, data are often analysed by the researchers and turned into recommendations for institutional professionals. The research population (the ones ‘researched’) are often left behind without any insight in the final results and recommendations, which limits their ability to solve the issue. On the institutional level, these recommendations often end up on a shelf doomed to get dusty, as the management level is too busy to realise recommendations if at all funding or other resources are available to do so.

Wie is dan de enige echte winnaar? De literatuur! De leemte in de literatuur werd netjes opgevuld door de onderzoeker. Literatuur die op haar beurt alleen wordt gelezen door academische mensen die toevallig de technische taal begrijpen. Die op hun beurt weer met nieuw onderzoek komen om een nieuw gat te vullen dat is ontstaan en de cyclus begint weer van voren af aan.

"Stel je voor dat al deze onderzoeksprojecten uit het verleden gericht zouden zijn op werkelijke, gelokaliseerde maatschappelijke behoeften, en dat de acties die uit dit onderzoek voortkomen direct door de lokale bevolking zouden worden gerealiseerd. Zou de wereld er dan niet totaal anders uitzien?"

Participatory Action Research in particular, and especially in the form of the 7Senses Challenge, addresses this issue on all levels mentioned above.

First, on the demand level, a Challenge always arises from a local demand to solve a common shared societal issue in a community, as opposed to a demand derived from a gap in literature or from a funding agency. This is how 7Senses can release itself from the funding agency chain and operate independently, focusing on real-life social issues and change that matters.

Second, on the data collection level, Participatory Action Research is such an adaptive process, that even the research process itself is being determined by the local context. In a 7Senses Challenge, the team works together with two researchers from the local community. They are not necessarily researchers with a diploma. They are people who know the community well, who know local cultural customs and traditions and who know what research methodology would be ethically appropriate. Together with these local researchers, based on your first informal findings in the field, you determine the final research methodology. As such, you get the best suited methodology for your action research with the highest probability of active participation from the local people, and the most optimal, real-life, unbiased data.

Ten derde is er op het niveau van de uitkomsten een groot verschil tussen regulier wetenschappelijk onderzoek en participatief actieonderzoek. Regulier wetenschappelijk onderzoek eindigt meestal met een onderzoeksrapport voor instellingen. Bij participatief actieonderzoek worden de onderzoeksresultaten tijdens the PAR process. The next step in PAR is to reflect on these results with the different stakeholders[1] involved and proceed towards co-creating solutions to the issue(s) addressed. Together with the local people you determine the conditions under which the locals can confidently realise the solutions and these solutions are implemented binnen hetzelfde PAO-proces geïmplementeerd. Het onderzoeksrapport wordt dan meer een bijproduct, waarin de ervaringen van het proces worden gedeeld.

Het andere uiterste: praktische resultaten

Laten we ontwikkelingshulp plaatsen aan het andere uiterste van de schaal van onderzoek - praktisch resultaat. Zoals eerder gezegd, is ontwikkelingshulp sinds haar bestaan meestal top-down uitgevoerd, door mensen die beslisten 'wat goed was voor anderen', als in: zonder hen eerst te raadplegen. Hoewel er tegenwoordig veel meer participatieve benaderingen worden gebruikt waarbij de lokale bevolking beslist wat het beste voor hen is, wordt de traditionele top-down manier helaas nog steeds wereldwijd toegepast.

Lokale niet-gouvernementele organisaties hebben vaak een zeer beperkte personeelscapaciteit en zijn afhankelijk van vrijwilligers die niet altijd even toegewijd en deskundig zijn als betaalde medewerkers. Met een groot verloop van vrijwilligers is het vaak moeilijk om goede vooruitgang te boeken met een project. De lokale gemeenschap ziet steeds nieuwe mensen binnenkomen; ze zijn het misschien beu om het hele verhaal opnieuw te moeten vertellen en kunnen moeite hebben om de nieuwe vrijwilligers te vertrouwen op hun vaardigheden, agenda en tijd. Dit alles doet ernstig afbreuk aan de kwaliteit van het ontwikkelingsproject.

Lokale NGO's hebben ook vaak geen geld voor degelijk (actie)onderzoek. Gedreven door de - meestal korte termijn georiënteerde - doelen van hun financiers, implementeren ze vaak top-down ontworpen projecten zonder eerst de lokale gemeenschap te raadplegen. Als de donor een basisschool wil, dan bouwen ze een basisschool. Als de donor een weeshuis wil, dan komt er een weeshuis. De voor-en-na foto's van dergelijke gebouwen zijn erg populair, om het publiek te laten zien dat ze 'goed' hebben gedaan voor de samenleving. Op die manier beslissen de 'rijken' wat goed is voor de 'armen'.[2] De gevolgen kunnen rampzalig zijn, bekend als vrijwilligerswerk of wat ik 'het weeshuissyndroom' noem. Deze fenomenen worden beide veroorzaakt door de discrepantie tussen de belangen van de 'rijken' en de behoeften van de 'armen'.

"Het 'weeshuissyndroom' is een fenomeen waarbij ontwikkelingshulp wordt gedreven door financiën in plaats van maatschappelijke behoeften. Helaas zijn er veel van dit soort ontwikkelingsprojecten, met gevaarlijke gevolgen voor de samenleving."

Door middel van participatief actieonderzoek wordt een maatschappelijk probleem goed onderzocht voordat er een oplossing wordt geïmplementeerd. Als zodanig is PAO een holistische benadering die rekening houdt met oorzaak-gevolgrelaties van het behandelde probleem, geschiedenis, cultuur, sociale relaties, de huidige versus de gewenste situatie, de sterke punten en mogelijkheden van de gemeenschap, oplossingen voor het probleem zoals voorgesteld door belanghebbenden, voorwaarden waaronder deze oplossingen in de praktijk kunnen worden gebracht en nog veel meer. Al deze zaken houden rekening met de verschillende perspectieven van alle belanghebbenden. Alleen op die manier krijgen we een volledig beeld van het probleem. Wanneer belanghebbenden dit complete plaatje begrijpen, beginnen er vier interessante dingen te gebeuren. Ten eerste krijgen belanghebbenden wederzijds begrip voor de perspectieven van andere belanghebbenden en hun bijbehorende gedrag. Ten tweede, aangezien alle belanghebbenden informatie hebben verstrekt op basis van hun kennis, ontstaat er een proces dat sociaal leren wordt genoemd en waarin ze van elkaar leren, wat hun kennis van het probleem verrijkt. Ten derde ontstaan er nieuwe oplossingen doordat meerdere oplossingen aan de oppervlakte komen en er nieuwe verbanden worden gelegd tussen problemen, bedrijfsmiddelen en oplossingen. Ten vierde, naarmate er meer transparantie is over problemen, troeven en oplossingen en er nieuwe mogelijkheden aan de oppervlakte komen, neemt de bereidheid om samen te werken om het maatschappelijk probleem aan te pakken toe.

Door middel van deze vier fenomenen en het presenteren van je resultaten tijdens your PAR process, a solid base is established upon which a project (the co-created solution to the societal issue) can be realised. This greatly reduces any chance of failure, on the level of 1) fulfilling societal needs, 2) cultural and ethical appropriateness of the solution, 3) equality (reducing the disadvantage of certain stakeholder groups and subsequent acts of envy) and 4) feasibility of the project.

Laten we terugkeren naar de eerder beschreven top-down kwestie van praktische resultaten. Een top-downbenadering is praktisch onmogelijk in PAO. Het tegenovergestelde van de top-downbenadering is de bottom-upbenadering, wat in feite betekent dat de 'onderkant' van de samenleving - de burgers - oplossingen creëert. Bij PAO zijn alle belanghebbenden betrokken, dus ook mensen van 'bovenaf' en 'onderop'. Ik hoop dat we ooit van deze termen zullen afstappen, want ze impliceren een aangeboren hiërarchie, iets wat absoluut niet meer van deze tijd is.

Bottom-up is een negatieve term, omdat het suggereert dat burgers het gespuis van de samenleving zijn. Om bovenstaande redenen zou ik de PAO-benadering willen introduceren als een 'Community-Up benadering'.

Community-up betekent de hele gemeenschap, inclusief burgers en overheden en andere 'Top'-instellingen, en alles daartussenin. Het voordeel van deze community-up benadering is dat alle belanghebbenden betrokken zijn bij de co-creatie van oplossingen, waardoor die solide basis ontstaat waar ik het eerder over had en de kans op mislukking tot een absoluut minimum wordt beperkt.

Let’s also zoom in on the issue of NGO’s lacking manpower for proper research. This is where the Challenge concept comes in. The 7Senses Challenge connects research capacity in the North with societal issues anywhere in the world. There are numerous students with great ambitions to finalise their study on an interesting societal issue overseas, or professionals who want to have more impact in society with their knowledge and skills. The Challenge concept connects the two. Through the 7Senses Challenge, local NGOs do not have to hire expensive researchers for this PAR process. Challenge participants pay to join the 7Senses Challenge and in return receive professional training and workshops in PAR, development aid, intercultural communication, and intensive one-on-one support in personal and professional development.

Then there is this endless struggle for NGOs regarding funding. They often lack funding and when there is money, the NGO is often squeezed between societal needs and the goals of the funding agency. Unfortunately the funding agency usually wins. 7Senses only works with funding agencies that explicitly dare to let go of their specific goals and accept that the 7Senses Challenge only focuses on societal needs as formulated by the local community as a whole. They also accept that solutions are co-created by that same community and en alleen door hen, als lokale belanghebbenden van het maatschappelijke probleem. Met andere woorden, het financierende agentschap accepteert dat aan het begin van de Challenge de oplossing nog onbekend is. Ze investeren in het PAO-proces; het feit dat de gezamenlijk gecreëerde oplossing vaak maar een fractie van het budget bedraagt dat nodig zou zijn in het geval van een top-down project, is een extra bonus en een aangename verrassing voor de lokale NGO en het financierende agentschap.

Through the Challenge concept, 7Senses aims to create a worldwide reduction of dependency on traditional paternalistic western aid. The term ‘western aid’ is terribly old-fashioned and people in the developing countries (also a terribly outdated word) are sick and tired of all the paternalistic ‘help’ –read: interference- of ‘the rich’. Applying PAR in as many places as possible should generate enough empowerment of local people to tackle societal issues with local means, manpower, talent and all other things that are abundantly available at location. From there, this will likely work as a metaphoric ‘vaccine’ (vaccinated people protect the unvaccinated): the empowered people empower the ones not (yet) empowered.

Wat zit er in een Challenge-pakket?

Since the 7Senses Challenge is such an intense program, we offer extensive support before, during and after the program. In detail, the Challenge package contains the following:

Voor vertrek

In Nederland zul je:

• een persoonlijke strategische sessie hebben voor vertrek om je leerdoelen te bepalen;
• receive a preparatory E-course with PAR training videos recorded in the slums of Kampala by 7Senses;
• 3 intensieve voorbereidende trainingsdagen volgen in Nederland over interculturele communicatie, participatief actieonderzoek en duurzame ontwikkeling.

Tijdens de Challenge

Op locatie zul je:

• deelnemen aan 4 contextspecifieke workshops;
• deelnemen aan 3 of meer peer-supervisiebijeenkomsten;
• op basis van je behoeften tot 12 individuele ondersteuningssessies hebben met de Challenge-coördinator;
• have 1 Skype – support session with Madelon Eelderink, founder of 7Senses and initiator of the 7Senses Challenge;
• 10 uur lokale taallessen krijgen (indien nodig), zodat je een basisgesprek kunt voeren met de lokale bevolking. Vertalers voor interviews worden geregeld indien nodig;
• drie of meer dagen per week bezig zijn met Participatief Actieonderzoek in het veld;
• deel uitmaken van een mini-documentaire die wordt gemaakt over de Challenge;
• genieten van een verrassende leuke activiteit;
• receive a 7Senses Certificate at the end when you have fulfilled all requirements.

Na de Challenge

Na thuiskomst, bieden we ondersteuning om je te helpen de juiste koers te vinden voor je verdere carrière. Je krijgt:

• 1 'terugkom'-sessie met het gehele Challenge-team, waarin je terugblikt op het proces en onderzoekt hoe je jouw opgedane ervaring in de toekomst kunt gebruiken.
• 2 personal sessions to brainstorm about your further career path and to see where the 7Senses network could be helpful for you.

Long story short, the 7Senses Challenge, on the one hand, empowers people to tackle community issues worldwide and on the other hand, is an extraordinary experience for you as a (young) professional, boosting your personal and professional development in a way you will remember for the rest of your life!

Laat je inspireren!

Check out this video of three Challenge programmes in 2015 in Kampala Uganda. Fun and hard work combined! https://player.vimeo.com/video/129959624

Liever een Challenge coördineren?

In our 7Senses Action Research Academy we train professionals in coordinating a 7Senses Challenge. So, you will be guiding an international, multidisciplinary team at location in your action research, while you also perform action research activities yourself. Do you see yourself more as a Challenge Coordinator than a Challenge participant? Check out how a training in the 7Senses Academy and career as a Challenge Coordinator look like!

Voetnoten

Een belanghebbende wordt gedefinieerd als iemand die betrokken is bij, beïnvloed wordt door, kennis heeft van, of relevante expertise of ervaring heeft met de kwestie die op het spel staat (Cuppen 2012). Dus, dit zijn allemaal mensen die direct of indirect betrokken zijn bij een maatschappelijke kwestie. Dit zijn bijvoorbeeld de bewoners van het gebied waar de maatschappelijke kwestie zich voordoet, lokale gemeenschapsleiders, lokale NGO's, beleidsmakers en ambtenaren.

Met 'rijk' bedoel ik de mensen die direct toegang hebben tot financiële middelen. Dit kunnen de financieringsinstellingen zijn of westerse mensen die een ontwikkelingsland bezoeken. Met 'arm' bedoel ik mensen die niet over de financiële middelen beschikken om macht uit te oefenen, en die vaak in een bepaalde richting worden geduwd die niet direct hun ideale richting is, maar die op zijn minst enig inkomen oplevert voor het moment. De belangrijkste reden waarom 'rijk' en 'arm' tussen enkele aanhalingstekens staan, is omdat de termen 'rijk' en 'arm' relatief zijn. Als we het bijvoorbeeld hebben over geluk, wie zou dan het armst zijn?